Friday, July 20, 2012
I'm back to reading!
Friday, May 25, 2012
Second wind!
Monday, March 5, 2012
Kwentong tren
Wednesday, December 28, 2011
Wednesday, December 21, 2011
Wag Lang Di Makaraos ni Eros Atalia
Are you bored?
Friday, December 9, 2011
Lumayo Ka Nga Sa Akin
Saturday, November 26, 2011
Not-so-good day
Tuesday, September 6, 2011
Pilipinas, bagsak?
Habang nasa bus ako kanina papasok ng University, hindi ko mapigilang madismaya sa balitang naririnig ko mula sa TV (hindi ako nanonood, nakikinig lang). Bumagsak na pala ang dating ranggo ng top 4 universities dito sa Pilipinas --University of the Philippines, Ateneo de Manila University, De La Salle University at University of Santo Tomas. Ito ay ayon sa ranggo na ginagawa ng Quacquarelli Symonds.UP na mula sa 314th ay naging 332. ADMU na mula sa 307th ay bumaba sa 360. DLSU na mula sa sakop ng 451-500 ay naging 551-600. At mula sa 551-600 na pwesto ng UST ay bumaba na ito sa 600 pababa pa.
Sa paliwanag kanina sa balita ay malaki pala ang epekto ng subsidiyang ibinibigay sa mga paaralan. Isa sa dahilan kung bakit bumababa ang kalidad ng edukasyon sa ating bansa ay dahil sa hindi binibigyang-pansin ng gobyerno ang mga hinaing ng estudyante. Mataas na budget para sa edukasyon! Ito ay hindi lang naman para sabihin na may ibinibigay silang budget sa atin kundi para ipakita ang suporta ng gobyerno para sa mga kabataang itinuturing na pag-asa ng bayan. Paano na lamang makakatapos ang isang Juan de la Cruz na lumaking yagit at umaasa sa tulong ng gobyerno dahil sa pangakong pag-aaralin sila nito noong eleksyon?
Isa pa ay ang budget cut. Bakit kailangan pang bawasan ang porsyento ng perang hindi na nga sapat para sa mga kabataan? Kung susumahin, sa unibersidad pa lamang namin at sa dami ng taong nag-aaral dito, lumalabas na nagkakaroon lamang ng P3-5 ang isang estudyante kada taon na nagmumula a gobyerno. Kulang na kulang pa nga ito para ipa-xerox ang isang kabanata ng libro.
Ganito na ba talaga kahirap ang ating bansa? O ganito na talaga kautak ang ating pamahalaan na nangakong magbibigay ng tapat na serbisyo? Hindi lang naman ako nananawagan para sa higher subsidy on education bagkus ay ang pag-asang maibalik sana ang kahit isa man lang sa apat na unibersidad dito sa Pilipinas sa listahan na yan. Para naman may masabi tayo, kahit sa edukasyon man lang!
Sana marinig tayo ng gobyerno, ng mga namumuno dito sa bansa. Sana matulungan nila tayo. Naniniwala kasi akong hindi mo kailangang gumastos ng milyon-milyong piso para lamang makapagtapo ka ng kolehiyo. Kailangan mo rin ng sikap, tiyaga at determinasyon. Kailangan mo rin ng mga taong makatutulong sa'yo para makapagtapos ka at may marating ka. Bukod sa mga mayayamang nakapagpapa-aral ng anak ng mga katulong nila, maaaring pamahalaan na ang isa sa pinaka o dapat gumawa ng paraan para matulungan tayo.
'Eto pa, ito ay para harapin mo ang totoo. Hindi ito polytical statement na bukas ay nakalimutan na. Ito ay wake up call para sa mga gumagawa ng statement (politiko): PHL schools fall in rankings of top world universities
*Mas maayos na ang ma malinaw. Hindi po ako raliyista, aktibista, o ano man. Siguro marahil ay may dugong-PUPian ako, na handang ipaglaban ang karapatan ng bawat isa. Karapatan ng isang batang mag-aral, matuto. At yun lang ang nais kong iparating.*
*Patawarin niyo ko sa paksang ito, at kung Tagalog man. Sorry. Mas masarap magsabi ng saloobin kapag tagalog, eh.*
Thursday, September 1, 2011
COLLEGE!
Thursday, July 7, 2011
Mga Batang Badjao
Matagal ko nang pinag-iisipan ang project ko tungkol sa mga batang badjao sa lansangan pero hanggang ngayon wala pang nangyayari. Hindi ‘to drawing, dahil dinaig ko pa ang sketch sa sobrang bagal ng pangako ko sa sarili. Nagmukha tuloy akong politiko. Mabuti na lamang at wala akong ibang napangakuan bukod sa sarili ko.
Naalala ko lang ang tungkol sa project na sinasabi ko dahil sa pagbabasa ko ng isang libro. Naisipan ko rin magsulat ngayon dahil maingay pa ang utak ko sa author ng librong binabasa ko. Bitaw muna sa libro, monitor muna ang haharapin ko. Balik tayo sa mga batang badjao, nakakita ka na ba ng batang may hawak na parang drums na gawa sa tubo at inikutan ng mga rubber para magmukhang drum set na pwede bitbitin gamit ang isang kamay? Pakalat-kalat sila sa daan. Dati sa lungsod ko lang sila nakikita, pero nung nakaraang taon nakita ko na lang na umaabot pala sila sa kalupaan ng Marilao, Bulacan. Sa kabilang kamay naman ng mga batang badjao, hawak nila ang mga sobreng puti na may nakasulat. Sumasabit sila sa mga jeep, mamimigay ng sobre at kakanta. Nanghihingi sila ng pangkain. Laking pagtataka ko kung paanong naisulat ng mga ‘yon ang nasa sobre samantalang hindi man lamang nga sila makapagsalita ng Filipino. Kaya nga siguro malaki ang hinala ko na hawak sila ng mga sira ulong sindikato.
At hindi lang pala sila puro bata, siguro marami lang sa kanila ang bata. Nakakita na rin ako ng mga badjao na may bitbit pang mga mas maliliit na bata. Hindi ko nga alam kung saan nagmula ang mga badjao na iyon at dito sila sa may amin naglipana. At kahit na hinubog ako ng katolikong paaralan, hindi malambot ang puso ko sa mga taong nanlilimos. Ewan, may awa naman ako. Wala lang talaga siguro ang simpatya ko sa kanila. Mas nakakaawa kasi para sa’kin yung mga taong nagsusumikap para sa pamilya nila pero hindi napapahalagahan. Yung parang “sige, bigay ka lang ng bigay. ‘Eto lang naman ang kailangan namin sa’yo, e.” Iyon ang nakakaawa, para sa’kin ha! Opinyon ko lang ‘yon, wag niyong mamasamain. Naiinis pa nga ko minsan kung bakit may mga nagbibigay sa mga nanlilimos. Pakiramdam ko kasi kinukunsinte nila na “sige lang!” Naniniwala kasi ako na kailangan mong magsikap. Para hindi ka parang tanga lang pagdating ng panahon. Kasi wala ka namang ibang aasahan bukod sa sarili mo, e. Lahat ng nagtitiwala sa’yo, pwedeng mawala ‘yan. Pero kapag nawalan ka na ng tiwala sa sarili mo, ‘yan ang mahirap. Kasi wala ka nang maasahan. Sana kung talagang may mga nagmamahal sa’yo.
Teka, lumalayo na yata tayo. Balik tayo sa mga badjao, yun nga. ‘Yung project ko. Gusto ko kasi silang kausapin, ‘yung mga bata. Hindi ko lang alam kung maaamo ko sila. Gusto ko silang pakainin tapos magkwentuhan kami kung ano talaga sila at bakit sila nanlilimos. Kung nasaan ang mga magulang nila, anong tunay nilang mga pangalan, at saan sila nakatira. Kaso baka isipin nila nanti-trip lang ako. Baka hindi nila ko seryosohin. Natatakot din ako baka kuyugin nila ko. Pero gusto ko lang talaga sila makausap. Makakwentuhan. Sasabihin ko, walang kumpanyang nagpadala sa’kin. Wala lang, curious lang talaga ko. At dahill nabanggit na rin ang kumpanya dito, bakit kaya ang mga batang ito ay hindi kupkupin ng mga kumpanya? Anong ginagawa ng DSWD? Sinabihan ba sila ng mga sindikato na ‘wag gagalawin ang mga bata? At sindikato nga ba talaga ang may hawak sa mga batang ‘to?
Napakarami ko pang gustong itanong. Napakarami ko pang gustong malaman pero wala naman akong ginagawa. Atras-abante kasi ako, e. Mahirap din akong kausap. Kaya nga ako lang mag-isa ang nagplano nito. Ayokong may madamay na wala namang kinalaman. At mahilig talaga kong mag-solo.
Oh, tama na. Mahaba-haba na rin ‘tong naikwento ko. Napakaingay kasi ng utak ko e. Nag-iibayo sa mga salita at emosyon. Punong-puno ng damdamin at ng kung anu-ano pa.
Balikan ko na yung librong binabasa ko, ang Ligo na U, Lapit na me ni Eros S. Etalia.
Date Modified: 7/6/2011 1:13PM
Sunday, July 3, 2011
Habal-habal
Kung lumaki ka sa mababato at bulubunduking bahagi ng Visayas at Mindanao, malamang alam mo ang sinasabi kong ‘habal-habal.’ Ito ay sasakyang mas kilala bilang motor dito sa lungsod. Ginagamint nila ito sa mga malalayong lugar sa Pilipinas kung saan hindi kayang bumili ng mga tao ng magagarang sasakyan. Ilan sa mga lugar na may ganitong uri ng sasakyan ay ang Iligan, Cebu, Basey, Samar, Samal Island at Bukidnon sa Davao.
Iba-iba rin ang uri at tawag sa mga habal-habal. Ang habal-habal ay isang sasakyang pang-lupa na de motor. Pinagkakasya ng mga driver sa mga ganito ang tatlo hanggang limang tao at kung minsan ay higit pa. Tinatawag din itong skylab sa ilang lugar na sinasabing nakuha raw sa salitng “sakay na, love.” Ang ibang uri naman ng habal-habal ay may palapad na kahoy sa gitna nito na nagsisilbing lalagyan ng mga bagahe at upuan ng iba pang pasahero. Ang presyo sa pagsakay sa habal-habal ay may kamahalan. Siguro ito ay dahil na rin sa turista ang karamihan sa mga sumasakay dito at malalayo talaga ang lugar na kanilang pinupuntahan. Wala rin naman mapagpipilian ang mga tao doon dahil ito lamang ang kanilang gamit sa transportasyon.
Kahit sa larawan pa lamang, makikita natin na hindi gaanong ligtas at walang seguridad ang pagsakay sa ganitong uri ng sasakyan. Sa isang balita noong 2009, sinabing hindi pinapayagan ng Land Transportation Office o LTO ang paggamit sa ganitong uri ng sasakyan. Itinuturing na ilegal ang habal-habal dahil ayon sa Republic Act 4136, na mas kilala bilang Land Transportation and Traffic Code, ay ipinagbabawal ang paggamit ng mga motorsiklo o scooter bilang pampublikong transportasyon.
Hanggang sa kasalukuyan ay ginagamit pa rin ang habal-habal sa kadahilanang wala na silang ibang panghaliling sasakyan at marami rin ang mawawalan ng trabaho kapag inihinto ang paggamit sa ganitong mga sasakyan.
-----
SARILING AKIN PO 'YAN. :)
Napaka-unprof. nito, kasi nung malaman kong pwede pang magpasa ng article sa Tranvia (publishing ng BTM students), gumawa agad ako. Paspasan. Actually, isa lang 'to don sa pinasa ko. Dalawa kasi 'yon. Just wanna share this here. Open ako sa suggestions niyo o kaya violent reactions! Hahaha.
Wednesday, June 8, 2011
A Weird Dream
“Sorry, Emil. Sinaktan ka ba nila?” paalalay ko pang itinayo si Emil nang sandaling maka-alis na ang mga nakabunggo niya.
“Hindi naman, okay ako. Mukhang sila pa nga ang napuruhan ko.”
Nakakawala ng gana makita ang taong mahal mo na nasasaktan ng dahil sa’yo. Wala akong masabi sa kanya, hindi ko man lamang siya napapasalamatan. Palagi na lang siyang napapahamak ng dahil sa’kin. Nahihiya na ‘ko. “Sorry talaga.”
Inakbayan niya ko, “‘wag mo ng isipin. Sabi sa’yo hindi naman ako nasaktan, e.” malambing si Emil, pilit niyang pinagagaan ang loob ko. Mabait siya. Simula nang naging kami, hindi niya ko hinayaang maging malungkot o hindi komportable. Gagawin niya ang lahat para sa’kin... kahit sobra na, kahit mahirap.
Patuloy kaming naglakad papunta sa paborito naming kainan na parang walang nangyari. Nang marating namin ang karinderya, tinignan niya ko. Sinusuyo ako ng mga tingin na ‘yon, para bang gusto niyang sabihin sa’kin na “wag ka ng mag-alala.” Nginitian ko siya at sinuklian ko ang mga tingin na ‘yon ng mahigpit na yakap.
“Tara na, kakain na tayo.”
Naupo kami sa pinakasulok na upuan ng karinderya, sa palagi naming pinupwestuhan. Um-order na siya. “Aling Delia, dalawang palabok, monay tsaka softdrinks!”
“Balot ba?” sigaw ni Aling Delia.
“Di. Dito ho kakainin.” bumalik na siya sa inuupuan namin.
“O, ano bang hinahanap mo? Kapkap ka ng kapkap d’yan sa pantalon mo.”
“Faye, naiwan ko yata ‘yung bibigay ko sa’yo.” nadulas na si Emil, may ibibigay pala siya sa’kin. Kaso naiwan niya, kaya nasabi niya. “Kailangan ko ‘yun balikan!”
“‘Wag na! Tsaka mo na lang bigay. Pupunta pa tayong Fort Santiago, ‘di ba?”
“E! Babalikan ko, dito ka muna ha? Kumain ka na. Tapos um-order ka pa kung gusto mo. Basta dito ka lang. Babalik ako.” sabay takbo ng mabilis ni Emil. Hindi ko na siya napigilan. Tinanaw ko siya, pero mabilis rin siyang nawala sa daan. “Mukhang importante ‘yung ibibigay niya ah?” nasabi ko sa sarili. Bumalik na lang ako sa pwesto namin.
“Nako, naiwan niya pala ‘yung cellphone niya!” sa sobrang pagmamadali hindi niya rin siguro napansin.
Kumain na lang ako. Maya-maya pa, naubos ko na ang palabok at monay na in-order niya. Hindi pa rin nagagalaw ang palabok at monay na in-order ni Emil para sa kanya. Tinakpan ko na lang ng plato ko para hindi langawin, tinupi ko rin ang straw ng softdrink niya. At dinahan-dahan ko ang pag-inom ng softdrink ko. Mag-iisang oras na, wala pa rin si Emil. Konting oras na lang at mag-aalasais na, hindi na kami aabot sa Fort Santiago. “Napakatagal naman niyang bumalik. Ano na kayang nangyari?” may pag-aalala na sa boses ko nung sinimulan kong magsalita sa sarili.
Dumungaw ako sa may labas ng karinderya, may mga kabataang nagtatakbuhan, nagmamadali. Parang may eksena silang ayaw palampasin.
“May niresbakan daw ‘don! Nakaitim na t-shirt ‘yong lalaki.”
“Nag-iisa lang daw.”
“Binuhusan daw ng asedo!”
“Tara!"
Kinilabutan ako sa mga sinasabi nila. Bumalik ako sa pwesto namin, dumaan ang pusang itim at nabunggo nito ang mesa. Tumapon ang softdrink ni Emil. Nabasag ang bote. Lalo akong kinabahan. Kinuha ko ang gamit ko at cellphone ni Emil, mabilis akong lumabas.
Sinundan ko ang mga kabataan, ang direksyon na pinuntahan nila ay ang pinanggalingan namin kanina. Nagdahan-dahan ako. Sa paglalakad ko, biglang may humila sa kamay ko papunta sa puno sa may kanto. Laking gulat ko, “si Emil!” Totoo ang sinabi ng mga kabataan, at ang lalaking naka-itim na t-shirt ay si Emil! Iba na ang itsura niya. Nabuhusan nga siya ng asedo, sa may bandang kaliwang tenga pababa hanggang sa leeg. Hindi ko akalaing totoo ang nakikita ko! Hawak niya ang kamay ko, gulat na gulat ang mga mata ko. At siya, binabasa niya ang pagtingin ko.
Bigla niya kong binitiwan, “EMIL!” Malakas ang sigaw ko. Tumakbo siya ng napakabilis. Simula ‘non, hindi na ulit kami nagkita.
HEY BLOGGR. ;)
Share ko lang. Hindi ko alam kung itutuloy ko pa 'to, 99% here is a part of my dream. It's kinda weird. Hindi ko alam kung bakit ako nanaginip ng ganito. Pero I think, I must write it. So, ayan. Medyo klinaro ko lang. If there's much time, madudugtungan ko pa 'to. Let's just see.
Friday, June 3, 2011
Ang Tundo Man May Langit Din
Spoiler!
“Tiyakin mong sarili mo,” wika ni Victor. “Tiyakin mong natgpuan mo na ang langit para sa iyong daigdig.”
“Ikaw,” walang gatol na tukoy ni Alma, “ikaw ang langit ng aking daigdig.”
“Talaga?” nakatawang biro ni Victor at kunwari’y tinitignang tinitiyak si Alma.
“Talaga.”
“Baka naman kung tinotoo kita’y tumalikod ka.”
“Di subukin mo,” ganting nakangiti ni Alma.
“Sa Sabado,” wika ni Victor, “pupunta ako sa inyo. Sabihin mo sa tatay mo, e, sa Daddy mo, huwag siyang aalis ng bahay.”
“Ano’ng gagawin mo?”
“Sasabihin ko sa Daddy mo, puwede ba’ng tangayin muna ‘tong anak n’yo?” wika ni Victor na kunwari’y kausap ang Daddy ni Alma.
Natawa si Alma. “Ganoon lang, a!”
“Tapos sasabihin ko sa kanya, “Mister Fuertes, wala kayong magagawa, patay na patay sa akin ang inyong anak,” patuloy ni Victor.
Simula nang mabasa ko ang kabanata 42 ng Ang Tundo Man May Langit Din sa textbook ko noong high school, nagkaron ako ng interes na mabasa ang buong libro. Hindi ko kasi matumbok yung mismong nilalaman, hindi ko masyado naintindihan kung bakit ganito at kung bakit may ganyan. Isang kabanata lang kasi ang nasa libro namin, nai-report ko rin ito kaya lalo akong nagkaroon ng will na mabili at mabasa ang libro. Pero hindi ko kaagad nagawa ‘yon. Isang beses ko lang kasi nakita ang librong ‘to sa bookstore. Pagkatapos ‘non, palagi na niya ‘kong tinataguan. Buti na lang nitong nakaraan, nakahanap ako ng kopya. At syempre, binili ko. Hindi ko na pinalagpas ang pagkakataon.
Karamihan sa mga nakabasa nito ay inihambing ang nobela sa natatanging nobelang Noli Me Tangere. Pero sa aking pagsusuri, sa lipunang kinalakhan ni Victor ay iba sa lipunan ni Ibarra. Naging matatag si Victor, lumaking may pag-asa, may sariling paninindigan, may pangarap, at hindi nabigo. Siya ay isang normal na tao lamang na umibig, nasaktan, nagtiyaga, at nagsumikap. Pilit niyang hinanap ang kanyang langit hanggang sa mapatunayan niya sa sarili na Ang Tundo man, may langit din.
Kudos para kay andres Cristobal Cruz!
Thursday, March 31, 2011
Maibabalik ba ang kahapon?
2 days na lang.
Mind my Business. Ü
Wednesday, March 16, 2011
Anong kailangan mo?
"Matinding sikmura ang kailangan mo para matagalan ang balita gabi-gabi nang walang gagawin kahit ano, kahit man lang ang pagsusulat."
Namalayan ko yung nangyari sa Japan. Kahit papaano naman ay nakatatanggap ako ng balita. Nung nakaraan ginabi ako sa pagkumpleto ng mga requirements ko, nanood tuloy ako ako ng Saksi. Doon ko nakita kung gaanong ka-grabe yung nangyaring pinsala. Nakakagimbal. Hindi ko lubos maisip na habang nasasaksihan natin mga Pinoy ang nangyari, marami pa rin sa atin ang ayaw manalig at manampalataya. Hindi natin alam kung kailan darating yung mga ganoong bagay. Tawag 'yon ng kalikasan, walang nakakasiguro sa atin sa paglusob nun. At isa lang ang pinakamabisang armas. Ang pagtitiwala sa lumikha. Walang iba pa.
May mga after shock pa rin pala hanggang kahapon sa Japan (base sa balita). Ngayon, oras na ng pagtutulungan. Kung alam mong may gagawa ka, kumilos ka. Nakakatulong ang kahit pa maliliit mong paraan. Nakakatulong ang pananalig mo, magdasal ka. Maniwala. Humingi ng tulong. Magpasalamat.
Ito ay hindi sapilitan. Ito ay bagay na ginagawa na bukal sa iyong puso. Bagay na talagang nais mo. Bagay na makakatulong sa iyo at sa kapwa mo, hindi pa huli ang lahat.
Mind my Business. Ü
Friday, February 25, 2011
José Rizal
"Sa aking mga nobela'y pinilit kong sagutin ang mga mapanirang puring paratang sa aming mga Pilipino. Inilahad ko ang kawawang kalagayan ng aking bayan, ang aming mga karaingan at kalungkutan..."
Sa eskwela ko, ang lahat ay nagka-cram sa paggawa ng projects at pag-ensayo sa play. Pero ngayon, sa bahay, ako ay nanonood ng José Rizal. Bigla ko lang naisipan. Napakatagal ng yari ng pelikula pero ngayon lang ako nagkaroon ng pagkakataong panoorin ito at sinunggaban ko naman. Sayang eh! At talaga namang lalo akong natuto.
Nalaman kong may mga tinuturong tama ang mga guro sa aspeto ng mga alam at hindi nila alam sa kasaysayan.
Nalaman kong karamihan sa mga alam nila e tama at totoo talaga.
Nalaman kong mali na lumaban sa paraang hindi mo kaharap ang kalaban mo. Dahil kung gusto mo talagang lumaban, humarap ka!
Nalaman kong hindi perpekto ang tao para araw-araw maging optimistic. Parte ng buhay na paminsan-minsan e ayawan mo siya.
Nalaman kong pwede palang mahalin ang mga bagay na hindi mo kauri. Pwede mong makasundo ang hindi mo kadugo base sa mga karanasan ninyo.
Nalaman kong napakahalaga talaga ng edukasyon pero hindi iyon ang napakalaking maiaambag mo sa buhay at sa bayan. Kundi ang tunay na pagiging mapagmahal mo sa bawat karapatan ng lahat ng nilalang. Dapat alam mo ang pagkakapantay-pantay. Kahit na may pinag-aralan o wala, karapatan ng bawat isa ang pantay na pagrespeto. Kung ang Diyos nga ay marunong tumingin ng pantay, ang tao pa kaya? Alam kong kaya natin maging pantay ngunit alam ko ring napakahirap nitong gawin. Tumbalik?
Sa kabuuan, hindi naman nasayang ang ilang oras ng pagkakaupo ko sa hara ng monitor dahil marami pala kong nalaman. Maraming nadagdag sa utak ko. Yun nga lang, minsan kailangan ko p 'tong balik-balikan para maging sariwa ulit yung nasa alaala ko.
Tunay ngang napakalaki ng naitulong ni Rizal. Tinanggihan niya na maging ang batas dahil alam niyan hindi ito perpekto. Nawalan siya ng pag-asa ngunit nabuhayang ulit Nalaman niyang malaki ang nagawa niya sa pamamagitan ng pagsusulat. Kahit na naging napakapanganib ng pinasok niyang larangan. Wala siyang kinatakutan at minahal niya ang tinahak niyang landas. Sobresaliente!
Natutuhan kong hindi lahat ng tao ay pantay-pantay.
Mind my Business. Ü
Wednesday, February 2, 2011
At napakabusy ko pa din.
Natutuwa ako dahil ngayon ko lang nalaman na unti-unti na pala akong may naiaambag sa buhay ko at sa buhay ng iba. Sa paggamit nila bilang inspirasyon sa buhay ko, masaya ko dun. Pero hindi pa dun 'yon natatapos. Dahil marami pa kong pangarap at gustong marating. Maraming-marami pa.
Sa ngayon, wala muna ko masyadong ikukwento. Wala kong sapat na oras para magtagal dito. Ang maipapangako ko lang, babayaran ko yung utang ko. Siguro hindi pa sa ngayon. Nasa gitna pa lang ako ng finish line. Masyado pang malayo, at abalang-abala pa ko sa mga pinaggagagawa ko sa buhay ko.
Goodnight. :)
Mind my Business. Ü



