Silver Anniversary

(1987-2012) Our course Bachelor in Transportation Management celebrated our 25th year yesterday. Hooray for the silver year! Alumni gather with the whole BTM (from first to fourth year) and some of the masterminds of our course are there like Zenaida Cruz PHD and Engr. Nabor Gaviola at Sir Boy's Food Republique. It's a fun informal day where there are talks, dance, foods and more. The event start at noon and I am not late! (Congratulate me! Haha) It's more of bonding time though I'm expecting of a lot of talks from alumni like how are they now, that happened to them, etc.

BTM Reunion aka Funny friends picture taking day. Hahaha :)))))

mindmybusiness

4th Annual Convention

Yeay! The convention presented by the senior class is a success. Even though a bit sarcastic.

Me on le convention
wearing Next lace blazer and sando, Skirt from cousin, Primadonna shoes, choker round necklace from the twins, and Mom's UCB orange bag

Last Saturday, we went to Philippine International Convention Center for the BTM's 4th Annual Convention. Everyone in our course is invited, so it's like a very formal acquaintance. But before that day, the weather is really bad so I had this feeling that convention's gonna be reschedule but my intuition didn't make it right. The event is rain or shine. Good thing is that the sun say hi that morning so I am eager to travel. Unfortunately, no air conditioned bus show up the whole day so I had no other choice. I went to the event safely but late. Better late than never! Hahaha.

The first speaker is almost finish about her talks when we enter the event area. And I am telling you, the event is soooo formal! As in, almost all in coats, everyone's serious and a lot more. Snacks went in, I didn't ate them all believing that there's more so I've been very hungry after the convention. Haha. Sometimes it's a bad idea to be sossy. The second speaker talk about the maritime industry, and she got me. Like I wanted to shift my dreams into it. Third speaker talk is about ITS or Intelligent Transport system - technologies, of course we are dynamic. And the last speaker cancel his appointment. Bad move. But everything is well exclude the food, the last speaker, the rain in the evening and the flood. Yes, it did flood. While we are on our way home after getting out on the train, a friend and me stop over at Jollibee. (Trivia: I am craving for Mcdonald's the whole day, and ended up on Jollibee is like a crime. Haha!) So there, we eat and chat a little but when we went out at the fast food, we are shock. And literally in state of shock that the road we are walking on just 15 minutes ago is now flooded. And another bad news, it takes me so long before I got to ride in a bus, but went home safely. Thank goodness. That's all. Anyway, here are some shots we got right after the convention, around 5PM inside PICC.

Friends Elizaldy and Yves

Friends and more!

The sophomores, BTM 2-1

mindmybusiness.

Skirt, so bored

Hey. What's up everyone? 

You know I just found out that everytime I blog, I do lame excuses saying "sorry Iv'e been busy." But that's always true because I got too many things stock on my head to-do. I'm busy on school cause the supposed to be midterm "week" got extended for a month. And it 's been a tough road I'm taking on right until now. But I still have time to relax, sleep (yes, but I slept 2-3 hours the night before exams) and do my things. And last Sunday, I've been very bored so I play with my clothes and do some stupid and weird things. 

My attempts to fly, so fail. I jump shot my self through camera timer. Haha!

Because of my weirdo-ness, I even found a skirt I can use on the convention I'm going to attend next week.

It ends here for now. I still have files and midterms to pass to. Hope September will be awesome! 

PS This is gonna be my first fashion post with label but I have done a DIY fashionable shirt before, check it out here.

mindmybusiness.

I'm back to reading!

Nitong mga nakaraang araw, sumulyap, humapyaw, at nagbasa ulit ako ng articles, blog, libro, etc. Yung mga walang kinalaman sa pag-aaral ko. Pero sigurado akong saglit lang ulit 'to - malapit na kasi ang midterms.

Philippine History, taong 1998, panahon ni Erap

3 years old lang ako nun, ano namang malay ko sa panunungkulan niya? Siguro nung panahong yun, wala talaga kong alam. Pero ngayon, maraming pwedeng mabasa at mapanood. Pero hindi siya ang paksa ng post na 'to. Nung panahon kasi ng dating Pangulong Estrada, lumaganap sa Internet ang isang article na may pamagat na "Who Wants To Be A Filipino?" Nabasa ko ulit yung article nito lang. Binanggit dito ang hypocrisy at hindi magagandang bagay tungkol sa mga Pilipino at bansang Pilipinas. Pero hindi ako naniniwalang walang Pilipino na gustong maging Pilipino ulit. Yung ibang banyaga nga sobrang Filipino-at-heart, mas proud pa sa'tin eh. Feeling ko masyado lang pessimistic yung writer ng article, at naging O.A. ang pagkasulat niya. May mga aspeto din sa sinulat niya na non-sense. As in wala talaga. Hindi naman sa guilty o deffensive ako. I just find it very intriguing na umabot pa ko sa pagsusulat nito. Ang dami ko kasing gustong sabihin.

Siguro may parte ng pagiging deffensive 'to, pero mga 20% lang. Siyempre, Pilipino ako, dedepensa ako para sa bansa ko. At kung Pilipino man ang writer nung article (na hindi ko na babanggitin ang pangalan), shame on you! Nakakadiri ka.

Hindi ako naniniwalang walang Pilipino na gustong maging Pilipino ulit dahil kung ipapanganak ulit ako, gugustuhin ko pa ring maging Pilipino. Asian for particular. Gusto ko ang tan color ko, wala akong pakialam kahit napang-iiwan na ko ng mga nag-gluthatione. 'Eto ako eh!

Yung lugar natin. Kahit nababalot ng polusyon, baha, ingay at trapik ang Manila, okay lang! Hindi lang naman Manila ang bumubuo sa Pilipinas. Napakarami pang magagandang lugar, sariwang hangin, tahimik na paraiso, bundok at kalsadang traffic discipline zone sa atin. Libutin mo ang Pilipinas, kapatid! 

At ang pinakahigit sa lahat, ang mga Pilipino. 17 years ng buhay ko 99.9% pure Filipino ang kasama ko sa buhay. Sa paggising, pagbiyahe, pagpasok, pagkain, at kung anu-ano pa. Marami-rami na ring tagumpay na Pilipino sa iba't-ibang larangan. Oo, minsan nakakatakot yung mga kapwa mo dahil hindi naman lahat mabuti pero sa dinami-dami-dami-dami ng mabubuting Pinoy, natatabunan ang kasamaan. Maniwala kayo sa'kin, kahit estranghero ako, may mabubuting Pinoy around. Minsan, pag magtatanong ng lugar, hindi pa ko napahamak.

At marami pang ibang dahilan. Basta I'm proud Filipina. 

mindmybusiness.

Second wind!

May mga bagay na hindi natin maiintindihan hangga’t hindi tayo nagiging involve. Minsan kailangan mong pumasok sa kahon ng eksena para malaman ang paksa nito. Hindi ko sinasabing kailangan mong subukan ang lahat ng bagay para malaman kung ano ang meron dito. Mayroon lang talagang mga iilan na malalaman mo lamang kapag sinubukan mo o pinag-aralan.  Ito ang natutunan ko sa Pagbasa at Pagsulat Tungo sa Pananaliksik at Sosyolohiya noong second semester.

Hindi madalas magturo ang Prof ko sa Filipino. Pumapasok siya, oo. Pero mas madalas ang kamustahan, kwento at kalokohan. Wala ako masyadong naaalala sa subject niya dahil wala naman lagi doon ang paksa. Pero bago matapos ang semester namin, nakita ko ang punto niya na matagal ko nang hinahanap. Final requirements namin sa kanya ang mga papers at isa doon ang interview na parang ‘short’ field research. Mainit ang usapan noon tungkol sa mga maintenance ng university na matagal nang naninilbihan at bigla na lamang tinanggal sa posisyon. Kasalukuyan silang nagpoprotesta sa Main campus namin, ilang buwan na rin sila doon. Nung binigyan kami ng pagkakataon na makapanayam sila doon ko lang naintindihan kung gaano kahalaga ang trabahong iyon sa kanila. Kung ano na ang nangyayari sa mga pamilya nila at kung ano pa ang haharapin nila pagdating ng bukas. Doon ko lang naintindihan ang mga punto nila, opinyon at saloobin. At buong puso nilang ipaglalaban ang karapatan nila lalo na’t alam nila kung ano ang tama. Malamang nawi-weirdohan na kayo sa pinagsasabi ko. Pero dito ko naintindihan ang mga bagay na hindi nakikita ng pananaw ng isang indibidwal.

Ganito rin sa Sociology. Weirdo rin ang tingin ko sa prof ko dati. Hindi ko alam kung anong pinagsasabi niya. Hindi ko alam kung bakit kailangan niya pa yun sabihin at kailangan pa namin yun pag-aralan. Pero pagdating ng finals namin, nag-back read ako. Lahat ng notes, photocopy at libro ko binasa ko. Doon ko naintindihan lahat ng pinagsasabi niya simula nung una. Nakita ko ang ideya ng pinag-aaralan namin at hindi ko na maalala kung ano yung pananaw ko dati noong hindi pa ako aware sa subject matter na ‘to. Paminsan-minsan nakakalimutan ko din yung kahalagahan ng sosyolohiya pero may isa pa itong tinuro sa akin ng hindi sinasadya. Madalas kasi banggitin ang Marxism sa subject na ‘to at doon ko nalaman yung koneksyon nito sa mga activist o aktibista. Malalim pala yung pananaw ng mga taong ‘to at talagang may pinaglalaban sila. Dati may narinig ako na may point naman daw ang mga aktibista kaso pointless. Siguro biruan lang iyon nung narinig ko pero tumatak talaga yun sa isip ko. Hanggang sa napag-aralan namin kung bakit sila ganoon. Ngayon, mas madaling sabihing nauunawan ko na sila.

Madalas kasi tayong nasa comfort zone kung saan hangga’t natutugunan natin ang mga pangangailangan natin ay okay na. Hindi alam ng ilan na dapat maging parang ibon tayo. Dapat tayong lumipad ng matayog at sa bawat paghinto natin sa mga puno, may mapulot dapat tayong aral. Ilan lang ito sa mga naranasan ko ngayong second semester. Malayo pa ang lalakbayin ko. Madami pa kong liliparan. At sana katulad ng pagpapaalala ko sa iba na lumipad ng matayog ay makasabay sana ako sa hangin, malayang makalipad at makapagbaon ng lakas ng loob na sumabay dito. Marami pa kong nais at marami pa kong matututunan.

mindmybusiness.

March, please be good to me!

I haven't checked this blog since Ann's birthday (January 17). I always wake up running to meet deadlines. And I only have 14 days remaining to finish everything:

* Report in Sociology (Critical theory/Neo-marxicism)

*Report in Biology (Lymphatic..)

* Report in Psychology + hand outs ( Abnormal behavior)

* Finals in Judo (I almost forgot all the positions and act in judo!)

* Library research paper about media (1 week left)

* Policies in Transportation management (MAJOR!)

* Finish Worksheets 7-14 in Biology (It's hard, I swear!)

* Final examinations

After this, second semester will end. Please help me, Lord. I'm serious I really need to study harder, so no more blog for this 2 weeks. *cross-fingers*

mindmybusiness

Not-so-good day

Hindi ko talaga araw ngayon. 

May klase ako ng 12AM. May dalawang sasakyang nagkabanggaan bago mag-Balintawak tapos may isang jeep at truck na nagkabanggaan pagkalagpas ng Balintawak. Ang resulta, trapik. Pagkatapos nito sumakay ako ng jeep papuntang University. Huminto yung makina ng jeep. Nagmistulang statwa kami ng mga limang minuto. Tapos walang ginawa yung mamang tsuper. Siguro mga siyam na jeep din yung dumaan bago siya nagka-ideya. Pinatulak niya yung jeep gamit yung jeep na nasa likod namin (na parang binabangga para umandar). Sa wakas, umandar na yung makina, byahe na ulit kami. 45 minuto pa ang lumipas bago ko makarating sa klase. Pero huli na ang lahat.

Mind my Business.Ü

Run for a Safety Road

My block mates/Transportation Mngt. students

Last Sunday (November 20, 2011), We went to SM Mall off Asia Concert Grounds to celebrate the "World Remembrance Day" for Road Traffic Victims. The 3rd Sunday of November every year has been declared by the United Nations as Remembrance Day for Road Traffic Victims. The day is created as a means to give recognition to victims of traffic crashes and the plight of their loved ones who must cope with the emotional and practical consequences of these tragedies.

The program starts for about 4PM, TM students, coast guards, and other guests participated for a 3 and 5 kilometer run. (I was a little bit late that time). After the fun run, they announced the winners for the different activities such as slogan making, poster making contest and the fastest runner. Then about 6:30PM we started the lighting of lanterns. It was my first time doing that kind of thing and I had never imagined that lighting of lantern was that hard and scary. (You need to light the candle and hold the lantern and wait  for it to accumulate the needed air for it to fly).

It was hard but it was really fun. So after lighting a lot of lanterns, I've been a veteran. Haha. And FYI, the lanterns symbolizes the lives of every road victims. And we had a total of 12,000 lanterns there. After the lighting of lanterns, we watched the fireworks display. It was an awesome night. Also, after the run, we had received a necklace with a tag "Decade of Action for Road Safety (2011- 2020)". 


After the event, I'm still asking everyone of you to STAY SAFE. FOLLOW THE RULES IN ROAD AND BE AWARE. As my slogan says, Knows road safety, No injury. No road safety, Knows injury. BE CAREFUL GUYS! Always have a safe trip.


Thank you for the sponsors of the event: Shell, Jollibee and Pocari Sweat 
(Sorry I don't know the others) :)

Mind my Business.Ü

Sembreak

Waiting for my grades to be encode, enjoying the air at my room, resting and talking with the use of laptop. This is semester break, day 3. I don't have any commitments today in school or to my peers. I love days like this. Just having a very warmth vacation with no worries. Today I am going to enjoy the rest of the break that they have given me. 

Watching movies, recreation, get together with old friends. I am planning to go out with people but maybe next week or the other week. I consider this week as a FREE WEEK. Only me, myself, and I. I want to enjoy the rest of the day.

(Top) It's me at Morong, Bataan. (Bottom) Kimpoy Feliciano at New Zealand.

I posted my picture last time on Kimpoysterz's page in Facebook. I got suprised that days after, Paolo went to a beach and posted a picture. WHAT A COINCIDENCE? Hahahaha.

Later, I will be sharing some pictures from our tour in Bataan. Have a great vacation ahead to those who are having their sembreak's.

Mind my Business.Ü

SeptemberRIFIC!

What happened in 9/11? I didn't even write a thing on the whole month of September. And it sickens' me so much! So I guess I have to stare at this screen again, type, read, and here you go.

So these are the top 5 things that I remembered:1. Mama went home to Philippines2. Run for a greener environment3. BTM 4th General Assembly4. Arnie's Birthdayl5. Schoolworks, etc.
* The first one happened in the 11th day of September. The whole (extended) family, (including cousins, niece, nephew), went to NAIA to pick up my Mama. At 6:20PM, the plane will alight the passengers. My cousins and I were waiting on the TV screen where you can see the people from airplanes. After how many minutes of laughters and excitement, I finally saw her. My mom. And it's really great to see her after a year. I hugged her so tight. I really missed her. I'm glad, she's now here.

My sister, Mama, Tita, and I. Going home from NAIA.

* The next Sunday, 18th day, we had a fun run at Quezon City Circle. It serves as an activity for our CWTS. That day, I'm not feeling very well. But I still dress up and show up. Bring some vitamins and medicines for myself and run. It start from 5AM to 8AM. At the end of the line, you can get a ribbon and a baller for souvenir. After we ran, we signed petitions like "No to mining in Palawan," and others. After that, we took some pictures and then Maine's father gave us a ride to our destinations. That day was tiring. Though, it was fun and I feel refresh after running. It gives me a better feeling.

College peers and I

Girls with Ma'am Tugade, our college Chairperson.

*such an honor*

BTM's people

Girls again! Haha

* 23rd day of September is the birthday of Bim, Bam, Sirrom, and Maica. And I didn't even get a chance to go and party with them because I had another commitment. It was the 3rd General Assembly of BTM (Bachelor in Transportation Management). We went at Manila Grand Opera Hotel wearing casuals'. Before that day came, I am really confused on what to wear in the said event. So, I play with my dresses, take some pictures, etc. (see the pictures).

* Arnie's Birthday is the next day after the convention. In short, the 24th.
I had classes that day but I promised to went there so after I finished my class, I went to mall and buy some gift. Then, I went to my bestfriend's house so we can both went at Arnie's in the same time. I terribly missed them, my high school mates! And I've been looking forward for that night to come because I had missed a lot of birthdays'. I meet them, again! And I was fulfilled. I also meet some of their college peers. Nothing is awesome than that night. (pictures aren't still uploaded)

* SCHOOLWORKS!
Reports, term paper, speech, quiz, and FINALS! College life is fearing my life right now! Hahahah. But no worries, I can still fight for it. I won't give up on studying. And these last two weeks of the first seme, I'm gonna be buried alive. So, break a leg! :)

Mind my Business.Ü

Pilipinas, bagsak?

Habang nasa bus ako kanina papasok ng University, hindi ko mapigilang madismaya sa balitang naririnig ko mula sa TV (hindi ako nanonood, nakikinig lang). Bumagsak na pala ang dating ranggo ng top 4 universities dito sa Pilipinas --University of the Philippines, Ateneo de Manila University, De La Salle University at University of Santo Tomas. Ito ay ayon sa ranggo na ginagawa ng Quacquarelli Symonds.

UP na mula sa 314th ay naging 332. ADMU na mula sa 307th ay bumaba sa 360. DLSU na mula sa sakop ng 451-500 ay naging 551-600. At mula sa 551-600 na pwesto ng UST ay bumaba na ito sa 600 pababa pa.

Sa paliwanag kanina sa balita ay malaki pala ang epekto ng subsidiyang ibinibigay sa mga paaralan. Isa sa dahilan kung bakit bumababa ang kalidad ng edukasyon sa ating bansa ay dahil sa hindi binibigyang-pansin ng gobyerno ang mga hinaing ng estudyante. Mataas na budget para sa edukasyon! Ito ay hindi lang naman para sabihin na may ibinibigay silang budget sa atin kundi para ipakita ang suporta ng gobyerno para sa mga kabataang itinuturing na pag-asa ng bayan. Paano na lamang makakatapos ang isang Juan de la Cruz na lumaking yagit at umaasa sa tulong ng gobyerno dahil sa pangakong pag-aaralin sila nito noong eleksyon?

Isa pa ay ang budget cut. Bakit kailangan pang bawasan ang porsyento ng perang hindi na nga sapat para sa mga kabataan? Kung susumahin, sa unibersidad pa lamang namin at sa dami ng taong nag-aaral dito, lumalabas na nagkakaroon lamang ng P3-5 ang isang estudyante kada taon na nagmumula a gobyerno. Kulang na kulang pa nga ito para ipa-xerox ang isang kabanata ng libro.

Ganito na ba talaga kahirap ang ating bansa? O ganito na talaga kautak ang ating pamahalaan na nangakong magbibigay ng tapat na serbisyo? Hindi lang naman ako nananawagan para sa higher subsidy on education bagkus ay ang pag-asang maibalik sana ang kahit isa man lang sa apat na unibersidad dito sa Pilipinas sa listahan na yan. Para naman may masabi tayo, kahit sa edukasyon man lang!

Sana marinig tayo ng gobyerno, ng mga namumuno dito sa bansa. Sana matulungan nila tayo. Naniniwala kasi akong hindi mo kailangang gumastos ng milyon-milyong piso para lamang makapagtapo ka ng kolehiyo. Kailangan mo rin ng sikap, tiyaga at determinasyon. Kailangan mo rin ng mga taong makatutulong sa'yo para makapagtapos ka at may marating ka. Bukod sa mga mayayamang nakapagpapa-aral ng anak ng mga katulong nila, maaaring pamahalaan na ang isa sa pinaka o dapat gumawa ng paraan para matulungan tayo.

'Eto pa, ito ay para harapin mo ang totoo. Hindi ito polytical statement na bukas ay nakalimutan na. Ito ay wake up call para sa mga gumagawa ng statement (politiko): PHL schools fall in rankings of top world universities

*Mas maayos na ang ma malinaw. Hindi po ako raliyista, aktibista, o ano man. Siguro marahil ay may dugong-PUPian ako, na handang ipaglaban ang karapatan ng bawat isa. Karapatan ng isang batang mag-aral, matuto. At yun lang ang nais kong iparating.*
*Patawarin niyo ko sa paksang ito, at kung Tagalog man. Sorry. Mas masarap magsabi ng saloobin kapag tagalog, eh.*

Mind my Business.Ü

COLLEGE!

"COLLEGE LIFE: Ended our social life. Made us stranger to sleep. Enhanced our eyebags. Calloused our fingers. Abused our brain. Deteriorated our health. Endangered our love life. Drained our parents' pockets. Stressed our whole being and exposed us to life's cruelties...

I just uploaded some out-of-date pictures that I found in my time capsule. I missed blogging. But I don't really have time to type, post and share. College life is really..... OH! Sigh. Midterms' tomorrow. Break a leg!

...And yet? We're still alive and kicking! Saying I CAN DO IT!"

Mind my Business.Ü

PS Hello BER months! Merry Christmas! :)

Habal-habal

Nakasakay ka na ba sa habal-habal? Ako din hindi pa. Pero gusto kong maranasang makasakay doon balang araw.

Kung lumaki ka sa mababato at bulubunduking bahagi ng Visayas at Mindanao, malamang alam mo ang sinasabi kong ‘habal-habal.’ Ito ay sasakyang mas kilala bilang motor dito sa lungsod. Ginagamint nila ito sa mga malalayong lugar sa Pilipinas kung saan hindi kayang bumili ng mga tao ng magagarang sasakyan. Ilan sa mga lugar na may ganitong uri ng sasakyan ay ang Iligan, Cebu, Basey, Samar, Samal Island at Bukidnon sa Davao.

Iba-iba rin ang uri at tawag sa mga habal-habal. Ang habal-habal ay isang sasakyang pang-lupa na de motor. Pinagkakasya ng mga driver sa mga ganito ang tatlo hanggang limang tao at kung minsan ay higit pa. Tinatawag din itong skylab sa ilang lugar na sinasabing nakuha raw sa salitng “sakay na, love.” Ang ibang uri naman ng habal-habal ay may palapad na kahoy sa gitna nito na nagsisilbing lalagyan ng mga bagahe at upuan ng iba pang pasahero. Ang presyo sa pagsakay sa habal-habal ay may kamahalan. Siguro ito ay dahil na rin sa turista ang karamihan sa mga sumasakay dito at malalayo talaga ang lugar na kanilang pinupuntahan. Wala rin naman mapagpipilian ang mga tao doon dahil ito lamang ang kanilang gamit sa transportasyon.

Kahit sa larawan pa lamang, makikita natin na hindi gaanong ligtas at walang seguridad ang pagsakay sa ganitong uri ng sasakyan. Sa isang balita noong 2009, sinabing hindi pinapayagan ng Land Transportation Office o LTO ang paggamit sa ganitong uri ng sasakyan. Itinuturing na ilegal ang habal-habal dahil ayon sa Republic Act 4136, na mas kilala bilang Land Transportation and Traffic Code, ay ipinagbabawal ang paggamit ng mga motorsiklo o scooter bilang pampublikong transportasyon.

Hanggang sa kasalukuyan ay ginagamit pa rin ang habal-habal sa kadahilanang wala na silang ibang panghaliling sasakyan at marami rin ang mawawalan ng trabaho kapag inihinto ang paggamit sa ganitong mga sasakyan.

-----

SARILING AKIN PO 'YAN. :)

Napaka-unprof. nito, kasi nung malaman kong pwede pang magpasa ng article sa Tranvia (publishing ng BTM students), gumawa agad ako. Paspasan. Actually, isa lang 'to don sa pinasa ko. Dalawa kasi 'yon. Just wanna share this here. Open ako sa suggestions niyo o kaya violent reactions! Hahaha.

Mind my Business. Ü

Entrance exam sequel

Nakaraos rin sa dalawang talagang hinihintay ko na resulta.

Pumasa ko sa Bulacan State University (BSU). Napa-yes ako nun! Pero syempre sa isip lang. March 14, 2011 daw lumabas ang resulta pero tatlong araw na 'kong naghintay sa Internet hanggang sa hindi na ko nakatiis pa. Huwebes, nagpunta ko ng Malolos. Naikwento ko na 'to e, dito. Paulit-ulit ba? Hahaha. Ang sarap lang talaga ng pakiramdam pumasa.

Kahapon naman nag-online ako pagkagaling sa simbahan. Lunes daw lalabas ang resulta ng exam ko sa PUP, March 21, 2011. Pero dahil makulit ako at hindi ako marunong sumunod, nag-online ako. Tinignan ko ang nasabing website at *boooooom*. Kinabahan ako ng bongga. "Hala! Linggo pa lang. Bakit may resulta na?" Pagka-type ko ng pangalan ko, lumabas. Pero hindi ko kaagad naintindihan. Pinangunahan yata ko ng kaba. Akala ko wala na. Nung medyo kalmado na 'ko, tsaka ko naintindihan. Sh*t! Pasado ko! Napaiyak pa nga ako e, promise! Kung kelan ako tumanda tsaka ko naging iyakin. Ayun, sa awa ng Diyos, nakapasa ko. Super thanks! :) Hindi talaga ko makapaniwala e.

Tapos na ang mga entrance exam. College na ba 'ko? Ilang linggo na lang, graduation na. Waaah! *panic*

Mind my Business. Ü

BSUAT 2011

Schedule of Interview
April 7, 8, 2011
8:30AM - 12:00PM
1:30PM - 3:30PM
Dean's Office 3rd/flr. CHE Bldg.

Nagsolo-flight na naman ako kanina. Maaga ang uwian, hindi ko sinayang ang pagkakataon. Nagpunta ako ng Malolos para malaman kung pumasa ko sa Unibersidad kung saan ako kumuha ng pagsusulit.

Nung Lunes pa lang, unang araw ng linggo, hindi na 'ko mapakali sa pagbubukas sa Internet at pagtingin kung nailagay na nila ang resulta. Hindi rin ako nakapaghintay kaya minabuti kong tumuloy na sa paaralan. Medyo matagal rin ang biyahe. Pangalawang beses ko pal ang sa Malolos kaya medyo nangapa rin ako. Okay naman. Hindi naman ako naligaw pero kinabahan ako. Hindi dahil sa biyahe kundi dahil hindi ko alam kung anong mangyayari kapag nakita ko na ang resulta. Lalabas ba kong nakayuko? O ililibre ko ang sarili ko dahil sa may napatunayan ako? "Ma, para po." Bumaba na ko ng jeep. *dug-dug. dug-dug. dug-dug* Pumasok ako sa eskwelahan, sinita ng gwardiya at sinabing iwanan ko ang ID ko. Sumunod naman ako. Itinuro niya sa'kin kung saan ako dapat pumunta.

Malayo pa lang, natatanaw ko na yung mga nakasulat. "CHE", College of Home Economics. Nilapitan ko agad yun, nakakatuwa pumasa ko. YES! Pero hindi ko naman ipinahalata yun, medyo marami rin kasing tao. Nagpaikot-ikot muna ko sa pangalan tapos umuwi na rin.

Ang paglalakbay sa Malolos. Bow.

Mind my Business. Ü

Entance exam

"Anong course mo?"
"San ka na nag-aaral?"
"Cutting tayo."

College. Kolehiyo. Mas mataas na edukasyon na magbibigay ng propesyonal na pagsasanay. Ilang araw na lang, college na 'ko. :(

Isa sa masasarap na experience na mararanasan mo sa Senior Year eh yung aabsent kayong magbabarkada para mag-exam sa trip niyong university. Naranasan ko na rin 'to. Isang beses nga lang. Madalas kasi akong mag-solo flight. Gusto ko kasing masubukan mag-exam (at pumasa) sa mga dekalidad na eskwelahan.

Unang-una kong exam, University of the Philippines College Admission Test.
Biglaan 'to. Choice ng parents ko, bawal umangal dahil magandang pagkakataon. Late na ko nakapagpasa ng form pero umabot. Ang sarap kasing pakinggan nung "sa UP ako nag-aaral". Nung dumating kami sa examination area napakaaga pa. Sinasabi ko sa'yo, early bird nga ako e. First college exam ko kasi yun. Natapos ang UPCAT ng napakasarap sa pakiramdam. Para kang nabawasan ng tinik. Pero nung makuha ko ang resulta nito lang, natatawa na lang ako tapos biglang napapatanong, "hinulaan ko ba ang exam?" Sa dami naming sumubok, dalawa lang sa mga eskwela ko ang pumasa. Pero okay na rin, atleast naranasan ko kung ga'nong kadugo ang exam nila.

Sumunod, University of the East College Entrance Test.
Eto talaga planado. Walo yata kaming umabsent 'nun o higit pa. Foundation week kasi ng UE, libre ang exam. Isa pa nailakad na ng ate ko yung form namin. Doon kasi siya nag-aaral. Sabay-sabay kaming nag-exam, hindi nga lang kami lahat magkakatabi. Hindi ko alam kung anong ginagawa ng proctor namin 'non. Basta ang alam ko laganap ang kopyahan pero wala namang napagalitan bukod dun sa tumunog na cellphone. Nakakatuwa may orientation pa. Kaya nung nagpunta yung UE sa school namin, panay sagot kami. Alam na kasi namin ang mga sasabihin nila. Pumasa naman ako pero sinabi ko sa sarili kong "hindi ako dito mag-aaral."

Pangatlo, Lyceum of the Philippines College Entrance Test.
Noon pa man, pangarap ko ng makapag-aral dito. Super! Pero tanggap ko na ngayon na hindi pwede dahil hindi kaya. Kaya nung binigyan ako ng pera pang-exam, sinabi kong pabayaan na nila ko na kahit makapag-exam man lang sa pinapangarap kong eskwelahan. Pumayag naman sila. Naging ka-textmate ko pa nga yung nag-asikaso sa'kin sa LPU, inire-schedule kasi ako ng araw. Judgement day, December 4. De-kompyuter ang exam, ayos. Nakakatuwang mabasa yung buong pangalan mo sa screen. Okay naman ang exam, easy. *ehem* Naipasa ko ang tatlong choice kong college program. Sayang pero hindi talaga pwede. 'Wag na nating ipilit. Goodbye Lyceum, see you in dreams.

Pang-apat, Polytechnic University of the Philippines College Entrance Test.
Puyat pa 'ko nung gumising ako. Field trip kasi namin bago ang araw ng exam. Hindi na nga 'ko umuwi sa bundok naming bayan e, nakitulog na lang ako para hindi mahuli kinabukasan. Ang daming tao sa PUP, peksman! Hindi pa kasama dun yung mga nanay na hanggang gate lang ng University. 4th floor ang exam room. Sa grounds pa lang, inayos na ang pagkakasunod-sunod namin. Umakyat kami ng nakapila. Naks, disiplinado. Tatlong oras ang exam, nakakapawis. Pero okay rin katulad ng iba pang exam. Pinapanalangin ko talagang pumasok ako sa cut-off ng pinili kong kurso. Kung hindi man, kahit sa second choice na lang... na talagang mas gusto ko. Journalism kasi ang nilagay ko sa 1st choice kahit na mas gusto ko ang Tourism, na naging 2nd choice ko. Hindi kasi ako ang nasunod pero ginusto ko na lang rin. Dalawang linggo na lang, lalabas na rin ang resulta. *cross finger*

Panglima, Bulacan State University Admission Test.
Kanina lang ako nag-exam, 8:00AM. Kinabahan akong konti pero naagapan ko din naman. Dumating ako sa testing room ng nakaupo na yung mga estudyante. Pero swerte pa rin dahil hindi pa nagsisimula ang aktwal na exam. Akala ko late na 'ko eh, nung nasa kalahati na 'ko ng exam may dumatin pa. Walangya! Huhulaan niya kaya yung exam niya? Makakapag-exam pa kasi kahit late na ang kaso, para-paraan. Bahala ka sa buhay mo kung paano mo pagkakasyahin ang oras mo. Natapos ako 40mins. bago matapos ang oras. Pinasa ko na rin agad. Dapat nga mang-iinis pa 'ko ng mga nag-eexam para magahol sila. Pero mabait ako kanina. Hindi ko alam kung kelan lalabas ang resulta, magaling na bata.

May pang-anim pang exam na naghihintay sa'kin sa San Sebastian College Recoletos. Hindi ko lang alam kun kailan. Hindi pa yata kasi inaasikaso nung Guidance Counselor namin na nag-volunteer ipasa ang form namin. Alam kong mahal dun, pero gusto ko pang sumubok. Accredited kasi ang Tourism nila. Malay natin.

Masarap mag-entrance exam, experience din yun. 'Pag nakasubok ka na, hindi ka na masyado mahihirapan sa iba pang exam. Stock knowledge lang daw sabi nila. Pero minsan mas mainam na din na magbasa-basa. Hindi parang sweepstakes ang entrance test na tsambahan. Dito ka huhusgahan base sa mga natutuhan mo sa sampung taon o higit mo pang pag-aaral. Ito ang magsasabi sa'yo kung saan ka dapat lumagay pagdating mo sa kolehiyo. Pagharap mo sa panibagong buhay eskwela mo. Panibagong sakit ng ulo. :) Haay...

Mind my Business. Ü