Thursday, September 1, 2011
Saturday, August 20, 2011
What am I supposed to do with my life?
I was reading Keltie’s blog when a sentence grabs my attention so much. What am I supposed to do with my life? I’m only sixteen, studying to get a bachelor’s degree, living my life as simple as I can and I am forcing myself to make the most out of it. I have dreams. I have goals in life. But what if in all of a sudden you just found out that the road that you are walking through is not the path for your dreams. Are you going to continue and crash all the dreams that you’ve made in your mind? Or are you going to leave the path, find your road, and follow your dreams? Honestly, my problem is not a big deal for you. Of course, it’s not your problem. You have no idea on what my journey is all about. But to me, it’s a BIG DEAL. It confused my everyday life! It’s like you’re talking on your own self and asking on what, when, why and how’s. I still don’t know what to do.
If I going to start again, I’m going to start from scratch. Leave my peers, be an irregular student, leave like you’re the only humankind in the world. I’m gonna be a loner. I will attend subjects that are not credited on my new curriculum. A lot of things will change.
If I’m going to continue... wait. Can I still continue?
I’m really confused right now! Sorry. I can’t make a good blog today.
Mind my Business.Ü
Tuesday, August 2, 2011
What had happened for the whole week is AWESOME!
So here, internet connection is crap again. I’m loaded. And I can’t finish these things without this internet stuffs, etc. I’ve been going through here and there these few days and now I’m back to work again as an achiever student. Well, I really need to prioritize things but since I’m still waiting for the internet to be not-so-cruel tonight, I will share some things that happened for the whole week.
July 24, Sunday
It’s my birthday and I turned sixteen. For me, this day was just ordinary yet so blessed. I can’t go party-ing all day because of loaded school works. But I’d enjoyed the whole day with God and with my relatives. And I’m happy because my Mom called.
July 25, Monday
It was a National Walk-out Day for all PUP’ians. It was President Noy’s second state of the nation address and some of the iskolar ng bayan went to Batasang Pambansa to rally including some of my classmates but excluding me. The Walk-out was said to be permitted by the PUP president and our College Dean but some of professors still attended their classes, especially my professor in my last subject. This is an exhausting day because we have to attend our last subject after staying and sitting pretty for long hours.
Also, I treated my college friends at Jollibee because of my birthday.
July 26, Tuesday
Normal class again, lot of stuffs, etc. I’m tired.
July 27, Wednesday
No class but it’s still exhausting because I did a lot of things. And I found out that my peer, Niño will leave our country on Saturday. So, I panic! We are planning to have a surprise farewell party but we ran out of time because his flight is all of a sudden. We didn’t end up doing our plan A because it can’t compromise with our schooling schedules. But out of all the cram, we still and still have other plans.
July 28, Thursday
I’m cramming both with school works and farewell party. I really need to multitask. There’s lecturing professor in the front, I listen to her while texting my peers about our plan. We planned it on Friday night, after our classes. The original plan is to have a set-up snack at some place with Niño and his best friends. Then, we will surprise him on the venue (something like that). I found out that the said venue is unavailable due to floods. So, we set another venue but it ended up doing it in Niño’s place.
July 29, Friday
I don’t have class every Friday but unfortunately, I have to attend this seminar that will last until 5PM. Good thing, it ended as early as 4PM. The plan was good and we are going at Niño’s place for like, 6PM. We met near our Alma Mater, I came there at 6:30PM not knowing that there’s a typhoon and it was raining hard in Valenzuela. Then, all of us we went to Niño’s and we all look like a fresh-from-a-bath-without-wiping-ourselves-with-towel. WE ARE SURPRISED THAT WE WILL ARRIVE AT NIÑO’S PLACE LIKE WE ARE FROM SWIMMING POOLS! It was embarrassing yet funny moment because he was surprised on our looks. Fortunately, I have extra shirts and pants that day. It was raining the whole night but we’ve touched Niño’s heart because a lot of us went there, especially paulinians family. I went home early because our house is far. Some of them went home at the middle of the night (midnight). I’m happy that we still had that farewell party and I see all of them, my peers. I missed them a lot!
July 30, Saturday
I have long quiz on my class so I need to woke-up. After class, I went to hospital to visit my friend, Jomar. He was sick for the whole week and he didn’t even make it on Niño’s farewell. So, we take a visit and he’s really sick. He grows thinner and his skin was pale because of many injections... but I can see him laughing that day because of us, maybe. Thank God, he already went out last night.
July 31, Sunday
It’s a long week celebration, my best friends and I went to SM Mall of Asia to have fun. The sun is crying so we didn’t enjoy the place that much. But the important thing is, WE HAD FUN!
And now, I’m back on my schooling. I need to finish a lot of paper works. Next week will be our midterm, so... break a leg! See you all after a good week of studying. AJA!
Mind my Business.Ü
Tuesday, July 26, 2011
Adios 2009
So I went home early because of class suspension. I was finding this old wallet so I can reinvent and used it again. I found my old pictures, almost 4 years ago pictures with peers. I also found my sophomore ID in High School, a receipt from a resort we went to when I was a sophomore, a ticket from watching a basketball tournament, a concert's pass, a play's pass, a ticket for a ride-all-you-can, Smart and Globe prepaid sims, business card, and a 2009 mini calendar. So while looking at the old calendar, it was like I was looking back on the whole 2009. All the failures, trials, hardships, all the sacrifices. A lot of tears... I torn the calendar into pieces and throw it away. And now, I feel good.
This feeling is like a start of something really knew.
Thursday, July 7, 2011
Mga Batang Badjao
Matagal ko nang pinag-iisipan ang project ko tungkol sa mga batang badjao sa lansangan pero hanggang ngayon wala pang nangyayari. Hindi ‘to drawing, dahil dinaig ko pa ang sketch sa sobrang bagal ng pangako ko sa sarili. Nagmukha tuloy akong politiko. Mabuti na lamang at wala akong ibang napangakuan bukod sa sarili ko.
Naalala ko lang ang tungkol sa project na sinasabi ko dahil sa pagbabasa ko ng isang libro. Naisipan ko rin magsulat ngayon dahil maingay pa ang utak ko sa author ng librong binabasa ko. Bitaw muna sa libro, monitor muna ang haharapin ko. Balik tayo sa mga batang badjao, nakakita ka na ba ng batang may hawak na parang drums na gawa sa tubo at inikutan ng mga rubber para magmukhang drum set na pwede bitbitin gamit ang isang kamay? Pakalat-kalat sila sa daan. Dati sa lungsod ko lang sila nakikita, pero nung nakaraang taon nakita ko na lang na umaabot pala sila sa kalupaan ng Marilao, Bulacan. Sa kabilang kamay naman ng mga batang badjao, hawak nila ang mga sobreng puti na may nakasulat. Sumasabit sila sa mga jeep, mamimigay ng sobre at kakanta. Nanghihingi sila ng pangkain. Laking pagtataka ko kung paanong naisulat ng mga ‘yon ang nasa sobre samantalang hindi man lamang nga sila makapagsalita ng Filipino. Kaya nga siguro malaki ang hinala ko na hawak sila ng mga sira ulong sindikato.
At hindi lang pala sila puro bata, siguro marami lang sa kanila ang bata. Nakakita na rin ako ng mga badjao na may bitbit pang mga mas maliliit na bata. Hindi ko nga alam kung saan nagmula ang mga badjao na iyon at dito sila sa may amin naglipana. At kahit na hinubog ako ng katolikong paaralan, hindi malambot ang puso ko sa mga taong nanlilimos. Ewan, may awa naman ako. Wala lang talaga siguro ang simpatya ko sa kanila. Mas nakakaawa kasi para sa’kin yung mga taong nagsusumikap para sa pamilya nila pero hindi napapahalagahan. Yung parang “sige, bigay ka lang ng bigay. ‘Eto lang naman ang kailangan namin sa’yo, e.” Iyon ang nakakaawa, para sa’kin ha! Opinyon ko lang ‘yon, wag niyong mamasamain. Naiinis pa nga ko minsan kung bakit may mga nagbibigay sa mga nanlilimos. Pakiramdam ko kasi kinukunsinte nila na “sige lang!” Naniniwala kasi ako na kailangan mong magsikap. Para hindi ka parang tanga lang pagdating ng panahon. Kasi wala ka namang ibang aasahan bukod sa sarili mo, e. Lahat ng nagtitiwala sa’yo, pwedeng mawala ‘yan. Pero kapag nawalan ka na ng tiwala sa sarili mo, ‘yan ang mahirap. Kasi wala ka nang maasahan. Sana kung talagang may mga nagmamahal sa’yo.
Teka, lumalayo na yata tayo. Balik tayo sa mga badjao, yun nga. ‘Yung project ko. Gusto ko kasi silang kausapin, ‘yung mga bata. Hindi ko lang alam kung maaamo ko sila. Gusto ko silang pakainin tapos magkwentuhan kami kung ano talaga sila at bakit sila nanlilimos. Kung nasaan ang mga magulang nila, anong tunay nilang mga pangalan, at saan sila nakatira. Kaso baka isipin nila nanti-trip lang ako. Baka hindi nila ko seryosohin. Natatakot din ako baka kuyugin nila ko. Pero gusto ko lang talaga sila makausap. Makakwentuhan. Sasabihin ko, walang kumpanyang nagpadala sa’kin. Wala lang, curious lang talaga ko. At dahill nabanggit na rin ang kumpanya dito, bakit kaya ang mga batang ito ay hindi kupkupin ng mga kumpanya? Anong ginagawa ng DSWD? Sinabihan ba sila ng mga sindikato na ‘wag gagalawin ang mga bata? At sindikato nga ba talaga ang may hawak sa mga batang ‘to?
Napakarami ko pang gustong itanong. Napakarami ko pang gustong malaman pero wala naman akong ginagawa. Atras-abante kasi ako, e. Mahirap din akong kausap. Kaya nga ako lang mag-isa ang nagplano nito. Ayokong may madamay na wala namang kinalaman. At mahilig talaga kong mag-solo.
Oh, tama na. Mahaba-haba na rin ‘tong naikwento ko. Napakaingay kasi ng utak ko e. Nag-iibayo sa mga salita at emosyon. Punong-puno ng damdamin at ng kung anu-ano pa.
Balikan ko na yung librong binabasa ko, ang Ligo na U, Lapit na me ni Eros S. Etalia.
Date Modified: 7/6/2011 1:13PM
Sunday, July 3, 2011
JAMLIonGGV
Poppers unite AGAIN! Another successful twitter brigade was ended this afternoon. It started yesterday, July 1st. Poppers need to trend "JAMLIonGGV" from 7:00 to 9:00PM. But no one knew that it will trend from a very early time, 1:00PM! Still, up to this afternoon I saw a lot of tweets from poppers and saw the "JAMLIonGGV" on the right side, trending.That's something different about us, poppers. We don't have shows, nor events. We don't see them together in public, and we don't even see them communicating to one another. But these 'solid ties' that we've been taking care for a year made us a family. A family that will never fall apart, that will be there for one another, forever.
Bilib ako sa ating lahat dito, POPPERS FAMILY! <3
Habal-habal
Kung lumaki ka sa mababato at bulubunduking bahagi ng Visayas at Mindanao, malamang alam mo ang sinasabi kong ‘habal-habal.’ Ito ay sasakyang mas kilala bilang motor dito sa lungsod. Ginagamint nila ito sa mga malalayong lugar sa Pilipinas kung saan hindi kayang bumili ng mga tao ng magagarang sasakyan. Ilan sa mga lugar na may ganitong uri ng sasakyan ay ang Iligan, Cebu, Basey, Samar, Samal Island at Bukidnon sa Davao.
Iba-iba rin ang uri at tawag sa mga habal-habal. Ang habal-habal ay isang sasakyang pang-lupa na de motor. Pinagkakasya ng mga driver sa mga ganito ang tatlo hanggang limang tao at kung minsan ay higit pa. Tinatawag din itong skylab sa ilang lugar na sinasabing nakuha raw sa salitng “sakay na, love.” Ang ibang uri naman ng habal-habal ay may palapad na kahoy sa gitna nito na nagsisilbing lalagyan ng mga bagahe at upuan ng iba pang pasahero. Ang presyo sa pagsakay sa habal-habal ay may kamahalan. Siguro ito ay dahil na rin sa turista ang karamihan sa mga sumasakay dito at malalayo talaga ang lugar na kanilang pinupuntahan. Wala rin naman mapagpipilian ang mga tao doon dahil ito lamang ang kanilang gamit sa transportasyon.
Kahit sa larawan pa lamang, makikita natin na hindi gaanong ligtas at walang seguridad ang pagsakay sa ganitong uri ng sasakyan. Sa isang balita noong 2009, sinabing hindi pinapayagan ng Land Transportation Office o LTO ang paggamit sa ganitong uri ng sasakyan. Itinuturing na ilegal ang habal-habal dahil ayon sa Republic Act 4136, na mas kilala bilang Land Transportation and Traffic Code, ay ipinagbabawal ang paggamit ng mga motorsiklo o scooter bilang pampublikong transportasyon.
Hanggang sa kasalukuyan ay ginagamit pa rin ang habal-habal sa kadahilanang wala na silang ibang panghaliling sasakyan at marami rin ang mawawalan ng trabaho kapag inihinto ang paggamit sa ganitong mga sasakyan.
-----
SARILING AKIN PO 'YAN. :)
Napaka-unprof. nito, kasi nung malaman kong pwede pang magpasa ng article sa Tranvia (publishing ng BTM students), gumawa agad ako. Paspasan. Actually, isa lang 'to don sa pinasa ko. Dalawa kasi 'yon. Just wanna share this here. Open ako sa suggestions niyo o kaya violent reactions! Hahaha.
